Een van de vragen die ik het meeste krijg is “hoe is het met Tilly?”. Altijd fijn als mensen interesse, blijf dat vooral doen, maar omdat er de afgelopen tijd best veel is gebeurd omtrend ons lopende worstje wilde in toch een write-up doen van het hele verhaal.
Om een lang verhaal kort te maken, het ging even een tijd niet zo goed met Tilly, maar nu ziet het er weer positief uit.
Tilly ziet alles positief in zolang er wat te eten valt.
Een aantal maanden geleden begon Renée te merken dat Tilly begon te zwalken tijdens het lopen. Het leek alsof ze geen goed evenwicht meer had, en struikelde af en toe over haar eigen pootjes. We begonnen ons toch een beetje zorgen te maken vanwege haar geschiedenis met hernias en slechte knieën, en hebben haar mee genomen naar de dierenarts.
Dit was aan het begin van de zomer. We kregen het advies om Tilly rust te geven om te kijken of dat zou helpen. Ze hadden het toen nog niet over de terugkomst van een hernia, maar het zat wel constant in ons achterhoofd.
De benchrust heeft weken en weken geduurd. Tijdens deze rustperiode mocht Tilly alleen de bench uit om te plassen, en dat was ook niet meer dan lopen naar het veldje aan het eind van de straat en gelijk weer terug, om haar vervolgens weer terug in de bench te lokken. Eten en drinken gebeurde ook in de kooi. Voor haar betekende het rust aan haar poten en rug, maar in mijn hoofd lag ze in haar bench weg te kwijnen. (ook al zag dat er niet altijd zo uit.)
Uiteindelijk mocht ze langzaam de bench verlaten. We mochten weer langzaam langere wandelingen doen (oftewel een rondje OM het grasveld in plaats van een rechte lijn er heen en terug). Het trillen van haar beentjes was niet weg, maar het zwalken wel. Toch zinde het ons nog niet helemaal, en de dierenarts ook niet helemaal. Er bleef het vermoeden van een hernia, dus moesten we naar Rijswijk, want daar zit de neuroloog van Anicura.
Hoe gingen de scans?
Nou, uit de eerste scan kwam dat ze last had van megasophagus, oftewel een verbrede slokdarm. Dat leverde wat paniek op omdat de operatie waar men aan dacht niet zou kunnen zolang haar slokdarm in de weg zou zitten. We zouden de volgende dag terug moeten komen om te kijken of de slokdarm weer geslonken zou zijn…. EN DAT WAS ZO :D
Mogelijk werd de megasophagus veroorzaakt door de verdoving die ze kreeg voor de scans. De scans onthulde verder dat er TWEE hernias aanwezig waren.
MAAR… ik ben de rede waarom even kwijt, maar een operatie werd even uitgesteld. Tilly mocht aan de pijnstillers voor een paar weken, en ondertussen zouden de dierenartsen overleggen wat ze gingen doen.
Een positieve plottwist
De laatste trip naar Anicura Rijswijk was even een schok, maar op de positieve manier. We gingen die kant op met het idee dat we Tilly af zouden gooien, ze geopereerd zou worden, en dat we haar de volgende dag op zouden halen. Eenmaal daar kregen we echter te horen dat de hernias niet zo erg waren als origineel gedacht. Er KON wel geopereerd worden, maar dat zou alleen maar meer risico met zich mee brengen omdat de hernia te diep tussen de wervels en dus moeilijk bereikbaar is.
Tilly deed het ook goed na al die weken. Het zwalken was opgehouden, en ze leek geen last te hebben van haar rug of pootjes, maar de pijnstillers konden mogelijk een vervormd beeld geven. We moesten haar van de pijnstillers houden de komende dagen.
En nu??
Nu doet Tilly het eigenlijk nog steeds goed. Ze ging mee op vakantie, zonder drugs. We hebben haar met de dagelijkse loopjes nog steeds niet heel lang uit gelaten, maar ze mocht wel los lopen. Ook is ze mee geweest naar het Nederlands openlucht museum, en op een boswandeling. Dat ging zonder issues eigenlijk.
Alles lijkt nu weer goed te gaan dus. De dierenarts heeft ons nog gebeld, en na een kort gesprek was de eindconclussie dat we haar van de pijnstillers mogen houden. Ze loopt weer vrolijk rond, en we mogen ook haar dagelijkse wandelingen weer opbouwen.
Dus, om je vraag “hoe gaat het met Tilly?” te beantwoorden:
Goed! Het gaat eindelijk goed.
Groetjes van Tilly.