Ardennen 2026

Het heeft verassend lang geduurd voordat ik op dit punt kwam. Dit weekend combineerd namelijk twee activiteiten die ik ontzettend graag doe. Mijn allerfavorietigste activiteit: motorrijden, en kamperen.

Het enige dat ik me kan bedenken dat leuker is dan motorrijden, is motorrijden met vrienden richting het buitenland (voor zover we de belgische Ardennen het buitenland mogen noemen).

Het avontuur begon waar alle goeie avonturen beginnen: de McDonalds (please sponsor me Ronald). We hebben daar denk ik een half uur lang met een burger in de ene hand, en onze helmcomm in onze andere hand zitten kloten voordat we het eindelijk aan de praat kregen. Uiteindelijk gaven we het op, stapten we op de motor, piepte de comm van steven om met mij te verbinden, en piepte de comm van steven nog een keer om met die van Timmon te verbinden, en waren we opeens allemaal met elkaar verbonden. Zwarte magie, het kan niet anders…

De rit die kant op kostte aardig wat tijd, maar niet zo veel als ik had verwacht. We kwamen ruim op tijd aan op een camping gevuld met campers en… oldtimers??

Mocht je niet bekend zijn met Spa Franchorchamps. Dit is een bekend circuit waar dit weekend oldtimers races werden gehouden, en veel een aantal van de oldtimer coureurs verbleven dus op dezelfde camping als wij. Een hele coole gebeurtenis die al vrij snel zijn shine verloor doordat we in een veel te lange file hebben gestaan voor oude k(n)arren die het terrein van het circuit op wilde.

Afijn, aankomen, tentje opzetten, en daarna zouden we wel een plan trekken voor de rest van de dagen. Hier ontdekte ik al vrij snel een probleem met één van mijn spullen. Ik heb geen campingstoeltje, maar gelukkig heb ik jaren terug een opblaasbare zitzak gekregen omdat ik met een of andere cursus mee deed….

Die was lek, een conclussie die trok in de tijd dat het kostte voor mijn kont om de grond te raken.

In de avond werd het door onze Franse buren opgemerkt dat wij nederlanders zijn, gevolgd door een voorzichtig bezoek met de vraag of wij misschien wiet hadden dat wij als nederlanders altijd bij hebben natuurlijk. Misschien hadden we wat kunnen ruilen tegen de baguette die iedere fransoos 24/7 onder hun arm draagt.

Dag 2:

Omdat er een aantal weken zit tussen deze trip en het moment dat ik het opschrijf weet ik niet alles meer, zoals de superboeiende dingen als wat we hebben ontbeten op dag 1. Ik weet dat ik jullie teleur stel met het gebrek aan dit soort details, maar Ce la vie.

Na ons eerste, waarschijnlijk vrij studentikoos ontbijt, vertrokken we richting monschau, een pittoresk klein dorpje ergens tussen de Duitse heuvels. Althans, het zou pittoresk zijn als er niet zo veel toeristen waren! En ja, ik herken de ironie in het feit dat een toerist benoemd dat er ergens veel toeristen zijn.

Na een ijsje te hebben gegeten om de hitte te bestrijden, twijfelde we nog om een gokje te wagen bij de vending machines met “verloren” paketten. Het nadeel is natuurlijk dat als je een gouden broodrooster scoort, je vervolgens een manier moet vinden om die op de motor mee te slepen. We hebben het toch maar niet gedaan.

Monchau in het Eifel gebied in Duitsland

De rit ging verder. Na wat slingerwegen kwamen we bij aan bij de Abdij van Mariawald, een klooster dat ik ooit eerder heb bezocht tijdens een eerder bezocht aan Duitsland. Toentertijd ben ik er alleen in de shop geweest om wat kruidenlikeur te halen die bij in de abdij wordt gestookt. Dit keer, om te ontsnappen aan de zon, zijn we er daadwerkelijk in de kerk geweest, en hebben we even een drankje gedaan op het terras van de kerk. Gewapend met meer vakantiefoto’s en een nieuwe fles kruidenlikeur gingen we weer verder met het bochtenwerk.

Van al dat gekantel, gedraai, en gezwier krijgt een mens trek. Van diezelfde trip waar ik de Mariawald eerder bezocht herinnerde ik me nog een andere plek, de Biker Ranch. Een plek waar de glazen en burgers groot zijn, de motoren aanwezig, en parasols welkom. Het heeft toch een bepaalde charme om tussen al dat geblink en geronk je broodje naar binnen te schuiven. Zo’n plek is in Nederland naar mijn weten toch niet te vinden.

Eenmaal terug op de camping gingen een paar biertjes er wel in. Ze zeggen dat het drinken van alcohol je warm houdt, maar daar heb ik deze nacht weinig van gemerkt.

(Eric, als je dit in de toekomst terug leest vergeet dan niet dat je op zoek moet naar een nieuwe kampeer deken. Dit is niet de eerste keer dat je wollen deken je teleur heeft gesteld)

Dag 3:

Vandaag voelde NOG warmer aan (ben je het al zat om te lezen hoe veel ijsjes we naar binnen hebben gewerkt?). Mijn laatste wens voor dit weekend kon ons daar gelukkig bij helpen, ik wilde namelijk de Grotten van Remouchamps nog bezoeken.

Diep in het gesteente van de Ardennen, waar de zon onze huid niet kan schaden. Je voelt je klein in zo’n grottenstelsel. Niet eens een puntje op de tijdlijn van het bestaan van de bergen. Het is vergelijkbaar met het gevoel dat je krijgt als je de melkweg ziet, maar dan… destructiever? Gelukkig mocht het aan het eind van de route wat luchtiger, toen we aan boord mochten bij een Gondelier met RAMMSTEIN tattoos en de tekst “Gandalf 2.0” in zijn staf gekerft.

Verder was de dag niet heel bewogen. Rijden, rijden, rijden, supermarktbezoek, Rijden, rijden. Tot we iets zagen aan de topkoffer van Steven. Die hing wat slap bewoog op drempels en hobbels toch wat meer mee dat je zou hopen. Eenmaal op de camping trokken we wat gereedschap tevoorschijn en hebben we wat moeten improviseren. Gelukkig hadden we nog wat spanbanden over voor de terugweg.

Dag 4:

Helaas de laatste dag, het gaat zoals gewoonlijk allemaal veels te snel. We besloten om op de laatste dag nog even broodjes te halen bij de kantine, behalve dat ze ons brood kwijt waren. Met veel zoeken en zakken nakijken konden we gelukkig alsnog eten. Dit was echter niet het enige paniekmoment, want de Harley begon en stoten op het moment dat we de camping af reden. Het starten ging wel, maar zodra ik gas gaf viel de harley uit!

Na een paar pogingen ging er een lampje in mijn hoofd aan, dacht ik “het zal toch niet…”, zette ik de benzinekraan in zijn reserve, en startte de Harley no problemo. We hadden de vorige dag na het tanken dus EXACT het aantal kilometers gereden om de “hoofd-tank” op te maken voordat de motor zou gaan stotteren. Snel weer tanken dus.

Op een gegeven moment krijgt een mensen WEER honger (mensen moeten best vaak eten eigenlijk, en schijnbaar is dat vaker wanneer je actief bezig bent). De motoren gingen weer aan de kant, en voor een laatste keer kwamen de kookstelletjes uit de koffers.

Als je zo in de binnenkant van een bocht geparkeerd staat merk je pas hoe veel tweewielers er eigenlijk in de gebied rond rijden, en hoe veel soorten ook. Van Racemonsters tot Triumph Bonnevilles, overal (behalve die ene scooter) kwamen de vingertjes ter begroeting van het stuur.

Ik heb in mijn logboek nog meer klachten over de hitte opgeschreven, maar daar zal ik jullie niet nog een keer mee lastig vallen. Waar ik jullie wel mee lastig val is ijsjes. We hadden als laatste stop ijsboerderij de gerdahoeve uitgekozen, maar dat ijsje kon mij niet snel genoeg komen. Als “verantwoordelijke volwassene” koos ik er dus voor om tussendoor alvast een voor-ijsje voor ons te halen, zodat ons lichaam zich alvast voorbereiden op het ijsje dat nog ging komen. Voorbereiding is tenslotte de helft van het werk ofzoiets.

Dat was het eigenlijk wel een beetje. De ijsjes bij de Gerdahoeve smaakten goed, en de rit naar huis was verder probleemloos. We waren allemaal op tijd terug voor het avondeten en de nodige dutjes, en ik en Steven konden na gaan denken over de reparaties van wat kleine dingen aan onze motor (Timmon niet, want Timmon rijdt een Honda).