Art Blakey and the Jazz messengers

Mijn vader vroeg me alweer even geleden of ik zin had om mee te gaan naar een optreden van het concertgebouw-orkest. Het zou hier gaan om een optreden waarbij ze muziek van Art Blakey & the Jazz messengers zouden spelen. Nu ben ik zelf niet heel bekend met het werk van Art Blakey, maar ik vertrouw mijn vaders smaak op dit gebied.

Een week geleden, op de dag zelf dat mijn vader ook niet heel bekend is met zijn werk, dus het zou voor ons beiden een verassing zijn wat we naar onze oren gegooid zouden krijgen.

Een van de hoogtepunten vond ik wanneer een oude man het podium op kwam schuifelen, en vertelde hoe hij een aantal van de jazzmessenger ontmoette, ze bevriende, en met ze mocht spelen in zijn jonge jaren… om vervolgens achter de piano te kruipen en maar even te laten horen WAAROM hij met ze mocht spelen.

In contrast daarmee was er ook een jongedame van 21 die plaats nam achter het drumtoestel. Hoe gemakkelijk het haar af ging zou je doen denken dat ze dit vanaf haar 5de deed, maar nee… ze deed het pas vijf jaar. Een hobby opgepakt in de tijd van Corona, en nu al op dit niveau spelen. in-sane.

Het resultaat van deze middag is dat ik weer bij gepraat ben met mijn vader EN dat ik een nieuw artiest heb om op in te duiken. Beide dingen die ik altijd kan waarderen.

Fun fact: Art overtuigde zijn bandleden om aan heroïne te beginnen, en betaalde ze er uiteindelijk ook in. Cut out the middleman I guess.